Mostrando entradas con la etiqueta Magín. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Magín. Mostrar todas las entradas

jueves, 26 de marzo de 2020

NUEVE AÑOS SIN MAGÍN


Después de tres años sin entrar al blog, hoy  me decido a hacerlo de nuevo. Aunque no es un día muy apropiado para ello. Nueve años sin Magín,  podría decir muchas cosas, o seguir silenciando, cuando te echo de menos. En esas calles solitarias por las que nadie está pasando.
No salen letras de mis manos, que digan  cuanto te quiero, a pesar de haber pasado tanto tiempo, desde que ya no estas a mi lado. Hoy es el primer año que por tu ausencia no he llorado.  En la cocina he puesto tu foto junto a  Cristo crucificado y una vela encendida. Recordando la luz del Resucitado.

María Ibáñez

martes, 11 de junio de 2013

Palabras

Las nuevas palabras
no lograrán. que olvide tu nombre.
las nuevas palabras
solo conseguirán acrecentar mi eterno amor por ti.
María Ibáñez

martes, 9 de abril de 2013

El Abrazo


Necesito tu abrazo como nunca antes, necesité el abrazo de nadie. 
Necesito tu abrazo y sentirme pequeña, muy pequeña, 
sin miedo a nada porque  tu me rodeas con tus brazos,
sentirme segura, plena.
Vana ilusión, vano deseo.
Te añoro tanto, tanto. 
¿ Cómo es posible qué te siga añorando de esta manera?
Vacío infinito, locura transitoria,
siento deseo de abrazarme a un árbol, pensando que es a ti a quien abrazo. 
Más no lo hago mi cansada cordura reprime este arrebato.
María Ibáñez 

miércoles, 27 de marzo de 2013

Te sigo queriendo

¡Te echo tanto  de menos !
Cada día que pasa
 te añoro más que el día anterior,
 te siento conmigo pero lejos de mi.
Te quiero en presente pero tu estás ausente.
¿Cómo es posible seguir queriendo tanto a quien ya no está contigo?
Te quiero Magín.
María Ibáñez

sábado, 12 de mayo de 2012

Música

25 marzo 2012 sábado
8,15 de la mañana, tomo el café con leche, mientras miro y escucho un concierto que están emitiendo por la dos, (interpretan Presto. Sinfonía Nº 38 Mozart) Creo que en una orquesta está la perfección, la grandiosidad y a la vez lo sencillo. La sencillez de una nota musical y lo complejo de una sinfonía. La sencillez de una pequeña gota de agua y la grandiosidad de la Creación. Escuchando a estos jóvenes músicos, cierro los ojos, y puedo ver el amanecer a orillas del mar.
Afortunadamente hay profesiones que se logran por lo que se vale, y no por lo guapo, feo, alto, o cualquier otra característica de la imagen.  Claro ejemplo de ello son los músicos clásicos, sus dedos, su respiración, sus movimientos son perfectos.
Lo mismo pasa con un cirujano, o incluso con un cocinero. Otra cosa es, que por el mismo trabajo cobre mas un hombre que una mujer, pero eso ya es otro asunto.
Desde luego la música te eleva, de algún modo te acerca a Dios.
No me extraña que digan que la música amansa las fieras. Aunque también es cierto que ciertas músicas incitan al odio, en definitiva al mal.
15 horas, no es el caso, pero si yo eligiera morir, lo haría escuchando Mediterráneo de Serrat a todo volumen. No es que tenga pensamientos suicidas, es que estos días son interiormente tristes, creando confusión, marabunta de pensamientos de recuerdos, de tristeza y ¿ por qué no? También de alegrías, pero es todo una amalgama en mi mente, que de algún modo, solo tiene presente, que mañana hará un año que vi. con vida a Magín por última vez.
Un año y parece que solo hayan pasado unas horas. 
María Ibáñez  

lunes, 26 de marzo de 2012

Hasta ahora para siempre

Hace un año era sábado en casa estábamos todos destrozados por la pena y el dolor. Magín había muerto, y sin embargo a pesar del tiempo transcurrido parece como si el calendario y el reloj, se hubiera detenido aquel día 25 de marzo a las 7 de la tarde cuando se despidió de mí y me dijo "hasta luego". Porque él sigue presente en mi, y ese hasta luego se ha convertido en un "hasta ahora para siempre".
Magín si pudiera atravesar esa esfera
y fundirme contigo en un abrazo,
Si pudiera convertir mi pensamiento  en materia
Si pudiera sentirme llena de ti.
María Ibáñez

domingo, 26 de febrero de 2012

Añoranza


La letra de la canción que sigue a continuación define como me siento hoy,  once meses después de que Tú Magín ya no estás fisicamente conmigo. 
CANT DE L’ENYOR
Ni que només fos
per veure’t la claror dels ulls mirant el mar.
Ni que només fos
per sentir el frec d’una presència.
Ni que només fos
poder-nos dir un altre adéu serenament.
Ni que només fos
pel suau lliscar d’un temps perdut al teu costat.
Ni que només fos
recórrer junts el bell jardí del teu passat.
Ni que només fos
perquè sentissis com t’enyoro.
Ni que només fos
per riure junts la mort.
Ni que només fos
poder-nos dir un altre adéu serenament.
Ni que només fos
perquè sentissis com t’enyoro.
Ni que només fos
per riure junts la mort.
Lluis Llac

CANCIÓN DE AÑORANZA
Aunque solo fuese
para ver la claridad de tus ojos mirando al mar.
Aunque solo fuese
por sentir el roce de una presencia.
Aunque solo fuese
para poder decirnos otro adiós serenamente.
Aunque solo fuese
por el suave deslizar de un tiempo perdido a tu lado.
Aunque solo fuese
recorrer juntos el bello jardín de tu pasado.
Aunque solo fuese
para que sintieses cómo te añoro.
Aunque solo fuese
para reír juntos la muerte.
Aunque solo fuese
para decirnos otro adiós serenamente.
Aunque solo fuese
para que sintieses cómo te añoro.
Aunque solo fuese
para reír juntos la muerte.
Lluis Llac

 

sábado, 11 de febrero de 2012

Tus zapatos

¿Qué fue de tus zapatos?
¿Dónde volaron vacíos?
¿Quién los habrá mirado al pasar junto a su lado?
Sin pensar que dentro de ellos hubo un día una vida.
Sin zapatos llegamos a este mundo,
sin zapatos nos vamos de el.
María Ibáñez

miércoles, 16 de noviembre de 2011

Vacio

En el vacío te siento,

en el vacío no te encuentro,
el vacío es la nada
pero tu no formas parte de la nada,
porque sigues estando en mi corazón
porque sigues estando en mi,
porque sigues estando en mi pensamiento

Y si sigues, estás
y si estás, no eres vacío,
y si no eres vacío
eres lleno,
y si eres lleno,
Eres,
y si eres estás,
y si estás existes,
y si existes, estás aquí,
¿y si estás aquí?
¿por qué no puedo abrazarte?
María Ibáñez                                                                                                                                        (hasta más allá de que la muerte nos separe)

sábado, 9 de julio de 2011

Tristeza

Dime ¿Por qué sigo llorando?
si no quiero llorar más.
Apártate de mi negra tristeza,
que quiero reír, quiero bailar,
más tú, tristeza no me dejas, ni respirar.

Tu halo me envuelve
me acaricia suavemente,
intento desembarazarme de ti,
pero tus alados brazos
no me dejan resistir.

María Ibáñez

jueves, 26 de mayo de 2011

Silencio

Debajo de cada gorra estás tu,
a cada paso que doy, veo ropa semejante a la tuya, por un instante, creo que eres tu. Colores vivos , rallas horizontales, donde ya no hay horizonte,
donde ya no hay nada,
donde la nada es la soledad,
fraguada a fuego lento en mi alma.
En los bancos de la Guipuzcoa creo verte sentado,
me acerco no eres tu, mi vista me ha engañado.
Entro en casa esperando oír tu voz,
cierro la puerta deseando que aparezcas y me abraces como antaño,
El silencio me responde, silenciosamente que has muerto, que ya no estás a mi lado.

viernes, 22 de abril de 2011

Sobre la muerte al amparo de la fe




Viernes Santo, muerte del Señor

La muerte forma parte de la vida
Seis muertes han afectado mi vida, en cada una de ellas los sentimientos han sido diferentes, pero en todas ellas, un denominador común: Siempre dolor y oración.
La primera fue la de mi hermano Eduardo, mi sentimiento fue de rabia, de deseos de muerte para otras personas.
La segunda fue la de mi padre, fue, un no sentir nada, el dolor y la pena surgió tiempo después
Para mi hermano Pascual la muerte fue una liberación, pero para mi fue el desconsuelo total, causándome una gran depresión, que duró mucho tiempo
La muerte de mi madre, a lo largo de mi vida, siempre había temido que llegara ese momento, creía que me moriría de pena, que me volvería loca de tanto dolor que no lo podría soportar, y sin embargo cuando ocurrió. Le bese las manos y después la cara, y en lugar de desesperación, sentí paz
Era como si todo el amor que en casa le habíamos dado, ahora ella lo hubiera volcado sobre mí como si fuera una capa de amor. Lloré suavemente sin escándalo en silencio, imaginaba, que un coro de ángeles la habían venido a buscar, y estaban todos alrededor de su cama y por supuesto mis hermanos y mi padre todos deseosos de tenerla ya con ellos. Fue un irse dulce, causado por las drogas que le habían administrado, se fue apagando poco a poco, como aquellas velas, que ella siempre había tenido encendidas, desde aquel día que mi hermano Eduardo se fue a Salamanca porque quería ser torero.
Más tarde sobrevino la muerte de Juan mi amigo del alma, que formaba parte de mi familia, por su pérdida sentí mucha tristeza.
Y ahora Magín, después de 36 años juntos se ha ido también, la sombra de la muerte ha acechado bastantes veces su vida, nuestras vidas.
Muchas estancias en hospitales, tantas horas de espera, de oración esperando lo peor, temiendo que llegara esa fatídica hora, creyendo no ser capaz de soportar tanto sufrimiento. Y ahora sin esperarlo ha ocurrido. Se ha ido una parte de mí, pero lo siento muy cercano, porque el gran consuelo ante la muerte de un ser querido, es que ya forman parte de la Vida de Dios, porque Jesús estando en la cruz le dijo al otro crucificado. Hoy estarás conmigo en el paraíso.
Me sorprendo de llevarlo con tanta entereza, con tanta serenidad, algunas personas me han dicho: tu eres fuerte, te admiro, yo les digo que no soy fuerte, que soy muy débil, Dios y yo lo sabemos perfectamente, que no me admiren, que yo no tengo ningún mérito, porque la fuerza que tengo, no sale de mi, porque el mal y bien sale de dentro de nuestros corazones, pero esta fuerza que yo siento, me viene de fuera, es Dios mismo que me sostiene para que no desfallezca, porque de no ser así, no podría soportar tanto dolor. A lo largo de mi vida, constantemente le he pedido a Dios que me diera fe, fuerza para seguir adelante, sin embargo en esta situación tan dolorosa, no necesito pedirle nada, porque lo tengo todo. Tengo lo mejor que se puede tener en esta vida. Tengo la mejor familia, que no me dejan ni a sol ni a sombra, mi familia sólida como una roca de la que me siento la mujer mas afortunada de esta tierra. Y solo puedo dar gracias a Dios por ello
María Ibáñez

viernes, 15 de abril de 2011

Magín

Te fuiste sin decirme adiós,
sin un suspiro,
sin una queja
sin una lágrima,
sin un reproche,
sin una palabra de amor,
quedaba tanto por hacer,
quedaba tanto por decir,
el tintero está lleno
y así seguirá, de aquí a la eternidad.

Hoy hace tres semanas que te vi por última vez, como cada viernes y sábado a última hora de la tarde, te vestías de motero, y con la ilusión de un adolescente te ibas al club de los vikingos. Yo estaba sentada en el sillón, me trajiste una bolsa de patatas y levantando la mano me dijiste: hasta luego. Ahora estoy en el mismo sillón medio adormilada por el cansancio, en la televisión suena una canción, la letra me resulta conocida, empiezo a llorar, el título es Palabras para Julia de José Agustín Goytisolo

PALABRAS PARA JULIA
Tú no puedes volver atrás
porque la vida ya te empuja
como un aullido interminable.

Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante un muro ciego.

Te sentirás acorralada
te sentiras perdida y sola
tal vez querrás no haber nacido.

Yo sé muy bien que te dirán
que la vida no tiene objeto
que es un asunto desgraciado.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

La vida es bella, ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amigos, tendrás amor

Un hombre sólo, una mujer
así tomados, de uno en uno
son como polvo no son nada.

Pero cuando yo te hablo a tí
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otra gente.

Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.

Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría
tu canción entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí
como ahora pienso.

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino, nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.

La vida es bella, ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor tendrás amigos.

Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.

Perdóname no sé decirte
nada más pero tú comprende
que yo aún estoy en el camino.

Y siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí
como ahora pienso.
(José Agustín Goytisolo)

lunes, 28 de marzo de 2011

¿SEREMOS DOS GOTAS DE AGUA?



Muchas metas imposibles, superhéroes, gente sobrehumana. Siempre soñé con ser el mejor, aunque siempre pensé que era imposible conocer a alguien así, fui un niño y me equivoque.

Hoy que soy un hombre he visto que hace mas de veintiséis años sin yo saberlo, en sus brazos me acogió el que más valor, mejor corazón y valiente de todos los hombres que jamás pude soñar que no se puede imaginar.

De nombre no diré, pues todos, ya sabéis. Se le conocía por apodos cariñosos tales como ALGARROBO o el Barbas... y dichos de mi boca mis dos favoritos viejito y padre, aunque un último y reciente a ti mas te gusto, abuelo… yayo.

El ser al que no puedo echar de menos de lo grande que es en mi vida a cada momento. Tu sabes que aunque no pueda verte, oírte, tocarte, olerte, no quiere decir que a mi lado no estés, pues ya he dicho así que tu eres mi héroe, mi ejemplo a seguir y esa persona de mente y valor sobrehumano, no solo por lo que has vivido, sino por aguantarme veintiséis años, y los que te quedan majete, aunque más que majete eres mi MAGIN, nuestro MAGIN, siempre sonriente. Yo siempre recordare que más que un padre he tenido , tengo y por supuesto tendré, a mi mentor de este camino, que para ti ya has acabado y que le suelen llamar vida, eso que tus nietos te regalaron otra vez.

EN MI SIEMPRE VIVES, MAGIN PALACIOS RUIZ
MAS QUE UNA PERSONA, UN EJEMPLO A SEGUIR.

Tu hijo que te ama.
V’ssss al cielo motero!!!!

Magí Palacios Ibáñez